Tentoonstellingen

Tijdens onze dagelijkse wandelingen zwijgen we soms het hele uur

De Standaard 22.05.2024

Zij was na een rampjaar aan het herbronnen in Oostende, hij zat aan het ziektebed van zijn partner die uiteindelijk voor euthanasie koos. Maar de honden en de liefde voor de kunst brachten Jan De Proost en Veerle Verbeke samen. “Toen Veerle voor het eerst bij me thuis was, voelde het alsof ze daar altijd al was geweest.”

Jan: “Vijf jaar geleden zei een bevriende fotografe me dat ik eens met een zekere Veerle moest gaan babbelen, een vrouw die een puppy had van de border collie van mijn vriendin én die heel intrigerende schilderijen maakte, zo zei ze. Ik heb zelf een hond en ben naast fotograaf ook een groot kunstliefhebber, dus dacht ik: waarom niet?”

Veerle: “Op een gure dag troffen we elkaar in een zo goed als leeg vegetarisch restaurant in Oostende, waar ik toen woonde. We wilden elkaar ontmoeten om te kijken of er misschien een artistieke samenwerking in zat. Een date was het allerminst.”

Jan: “Mijn toenmalige partner was al twintig jaar ziek en zat net in de laatste fase van haar euthanasietraject. Ik had dus absoluut geen amoureuze bedoelingen met Veerle. Maar toen ik na die eerste babbel, die bijna vier uren duurde, naar huis reed, dacht ik wel: wat was dit? Ik ben in mijn leven al veel interessante mensen gekruist op mijn pad, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.”

Veerle: “Op zo’n eerste ontmoeting tussen twee mensen die elkaar totaal niet kennen verwacht je eerder wat smalltalk, een gesprek over de meer alledaagse dingen. Bij ons ging het meteen de diepte in. We hadden het over filosofie, psychologie, boeken, kunst. En over onze honden natuurlijk.”

Jan: “We doen dat overigens nog steeds. Als we wakker worden vragen we elkaar niet of er koffie gezet moet worden, maar hebben we het bijvoorbeeld over iets dat Simone de Beauvoir ooit eens heeft beweerd (lacht).”

Lockdown

Veerle: “Toen Ariane, de voormalige partner van Jan, overleed, heb ik de uitvaartdienst bijgewoond. Ik ben als mens en als kunstenares heel geïntrigeerd door de dood, maar ik voelde ook dat ik daar moest zijn voor Jan. Het had niks met ratio te maken, ik heb Arianne ook nooit ontmoet, maar ik volgde mijn instinct, mijn buik die me zei: jij moet daar zijn.”

Jan: “Ik had Veerle daar helemaal niet verwacht, maar het deed me goed dat ze er was. Het is vreemd: als een kind geboren wordt, weet iedereen wat te doen en wat te zeggen, maar als iemand sterft lijkt niemand het nog te weten. Veerle praatte heel natuurlijk over de dood, ik vond dat heel mooi.”

Veerle: “Twee maanden later, in januari, zijn we met onze honden gaan wandelen op het strand. Opnieuw ging ons gesprek al snel weer richting de kunst en de letteren.”

Jan: “Ik stelde Veerle voor om in februari te komen helpen op het allereerste ‘Salon des Artistes’ dat ik organiseerde, een avond waarbij ik in mijn huis, omgedoopt tot Studio Rodeberg, rond een bepaald thema kunstenaars en kunstliefhebbers samenbreng.”

Veerle: “Ik voelde me onmiddellijk helemaal thuis in die omgeving.”

Jan: “Het was heel gek om te merken, maar voor mij voelde het alsof Veerle daar altijd al geweest was.”

Veerle: “Een maand later ben ik ook effectief nooit meer weggegaan (lacht).”

Jan: “Op 13 maart 2020, de dag waarop ons land in lockdown ging, is Veerle van Oostende naar Gent komen wonen. En inderdaad, ze is hier nog altijd.”

Veerle: “Zonder de lockdown had het wellicht wat langer geduurd vooraleer we gingen samenwonen. Jan was de dood van Arianne nog aan het verwerken en ik voelde me eigenlijk best goed, alleen wonend aan de zee. De coronacrisis heeft alles wat versneld.”

Jan: “Absoluut, maar het voelde wel als een vanzelfsprekende beslissing. We wilden vanalles samen doen, samen creëren, en onze honden waren natuurlijk ook blij met hun speelkameraad.”

Veerle: “We hebben ook effectief een hele machine op gang gebracht samen. Jan en ik kunnen heel goed samenwerken, we versterken elkaar. Onze interesses zijn exact dezelfde en het is van daaruit dat we vertrekken om samen te maken én om anderen mee in te betrekken.”

Geen eiland

Jan: “Veerle kende mijn verhaal, over langdurige ziekte en euthanasie. Toen ze bij me kwam wonen, kwamen ook haar verhalen. Over seksuele intimidatie, mannelijke dominantie en hoe ze zich daartegen heeft verzet. En hoe ze haar hele leven heeft omgegooid om zelfstandig kunstenares te worden.”

Veerle: “In 1996 ben ik getrouwd met iemand die eigenlijk niet bij me paste. Dat huwelijk is ook agressief geëindigd, waardoor ik op de vlucht moest. Nadien verzeilde ik van de ene relatie in de andere tot ik in 2016 op een absoluut dieptepunt kwam. Mijn partner verliet me, mijn zaak - ik heb twintig jaar lang tweedehandswinkels met exclusieve merken uitgebaat - ging failliet en mijn vader overleed. Een rampjaar.”

Jan: “Maar hoe je dat vervolgens hebt omgebogen in iets positiefs, is wel bewonderenswaardig.”

Veerle: “Ik ben in 2017 in Oostende gaan wonen en heb toen beslist om alleen nog te doen wat ik graag doe. Aan de kunstacademie volgde ik de schilderopleiding en legde me daar volledig op toe. Voor ik Jan leerde kennen, ben ik vier jaar alleen geweest. Een enorm leerrijke periode, waarin ik volledig aangewezen was op mezelf. Dat zorgde ervoor dat ik tegen de tijd dat ik Jan ontmoette, veel beter wist wie ik was en wat ik wilde.”

Jan: “En, belangrijk: in 2019 besloot ze dus om een puppy te nemen. Zonder die beslissing hadden Veerle en ik elkaar nooit ontmoet. Ik vind dat nog altijd een waanzinnige gedachte. Schitterend, toch?”

Veerle: “In de periode dat we elkaar leerden kennen, leefde we beiden nogal teruggetrokken. Jan zat middenin het afscheid nemen van Ariane, ik was aan het herbronnen in Oostende. Het gekke is: sinds we elkaar kennen hebben we net heel erg veel contacten. In die vijf jaar hebben we een enorm netwerk aan interessante mensen uitgebouwd, van muzikanten over schrijvers tot beeldende kunstenaars.”

Jan: “We zeggen soms, bewust wat dubbelzinnig, dat onze liefde geen eiland is, maar een platform waar velen welkom zijn.”

Performance trouw

Veerle: “Hoe vaak we ook mensen rondom ons hebben, soms zijn hier tot vijftig mensen in huis, we functioneren ook heel goed op onszelf. Ook los van elkaar. We hebben beiden nood aan onze eigen privé en net omdat we dat alle twee nodig hebben, is er veel wederzijds begrip.”

Jan: “We wandelen elke dag een uur in de Vinderhoutse bossen. Soms is dat een soort werkvergadering, maar soms zwijgen we ook dat volledige uur. Omdat de ene bijvoorbeeld in een denkproces zit en de andere gewoon wat van de natuur wil genieten.”

Veerle: “Het is voor mij echt een verademing om dat met iemand te kunnen. Ik besefte vroeger te weinig dat ik dat echt nodig heb, die ruimte maar ook het respect ervoor van de ander.”

Jan: “Het heeft ook te maken met zelfrespect. Veerle won die door de beslissing die ze nam in 2017, bij mij groeide het na de dood van Ariane. Na haar slopende ziekte en overlijden belandde ik op een absoluut nulpunt. Ik was veel energie kwijt en moest dat stap voor stap weer opbouwen. Dat lukte omdat ik opnieuw meer vrijheid had om dingen te doen. En het is op dat pad dat ik Veerle ben tegengekomen.”

Veerle: “In juni 2021 zijn we getrouwd. Corona heerste nog volop, maar we hadden geluk: een dag voor we trouwden versoepelden de maatregelen, waardoor er toch wat meer mensen konden komen. Wel allemaal met een mondmasker op, maar toch.”

Jan: “We hebben er, in het stadhuis van Gent, een ware happening van gemaakt. Een performance.”

Veerle: “Jan is een hele goeie babbelaar (lacht). We wilden ook niet zomaar, doorsnee, onze geloften aan elkaar kwijt. Eigenlijk leek het meer op theater.”

Jan: “Wij zijn helemaal onszelf, alleen én in onze relatie. In ons professioneel werk, onze tentoonstellingen, salons en events, kunnen we dat uiten. Alles wat we maken komt voort uit liefde maar ook pijn, macht maar ook onmacht, vreugde, en verdriet dat doorheen de jaren een plaats heeft gekregen.”

Dit artikel verscheen in De Standaard van 22 mei 2024

Tekst Joke Van Caesbroeck

Beeld Carmen De Vos Polaroids

Bij de expo Trust in Love in Campo Santo 3 tot 18 februari 2024

Binnenwandelen in de wereld van kunstenares Veerle Verbekevoelt als een onderdompeling in filosofie, mythologie, spiritualiteit, astrologie en hekserij.

Veerle reflecteert over de rol van de vrouw in de geschiedenis én in onze hedendaagse, hoofdzakelijk patriarchale samenleving. Een maatschappijvorm waarin vooral mannen de dominante rol vertolken.

Veerle drukt zich meestal uit in kleurrijke abstracte of surrealistische schilderijen en intrigerende polaroids. Geïnspireerd door denkers, schrijvers en kunstenaars zoals Susan Sontag, Dora Maar, Man Ray en Max Ernst - die ze ook allemaal op canvas portretteert - verkent Veerle nieuwe artistieke horizonten.

Veerle's artistieke zoektocht vertrok vanuit een oervorm die haar werd aangereikt door de Venus van Lespugue. Een venusbeeldje van ongeveer 25.000 jaar oud, uitgesneden uit het ivoor van een slagtand van een mammoet. Van alle venusbeelden lijkt dit beeldje de meest extreme vrouwelijke rondingen te bezitten. Wanneer we hier even rondkijken is de invloed van dit prehistorische artefact op Veerle’s werk duidelijk zichtbaar.

In haar recentste werken gaat Veerle nog een stap verder. Naast de natuurlijke rondingen verschijnen nu ook hoekige, knokerige elementen op het canvas. Een nieuwe fase lijkt ingezet. Tussen de coulissen kijken Louise Bourgois en Alberto Giacometti instemmend toe.

Veerle's achtergrond als onderneemster in de wereld van tweedehands- en vintagekleding laat ook sporen na in haar kunst. Haar creativiteit, ooit zichtbaar in haar zorgvuldig ontworpen etalages, vindt nu een nieuwe uitdrukking in haar artistieke werk.

Met overgebleven kledingstukken uit haar vroegere zaak, creëerde Veerle speciaal voor deze expo de assemblage ‘Trust in Love’.

Het is meteen ook de titel van haar tentoonstelling.

Ron Chiers (inleiding tot de expo)

Bij de expo Troost in Campo Santo 19 tot 26 november 2023 (Daan Rau)

Veerle Verbeketoonde zeer onlangs nog haar werk in een interessante tentoonstelling in het Kasteel Borluut, ze komt op voor de vrouw, de vrouwelijke lijn en fulmineert wat tegen de mannelijke dominantie en arrogantie, ze toont zich strijdbaar en sterk. Hier wil ze haar ‘zachte kant’ laten zien aan de hand van een aantal kleinere werken. Ze heeft het bij mijn bezoek over “de vlietende wereld van het Japanse” als ze haar werken toont. Ze zijn intiemer, vragen om dichterbij te komen, maar ze liggen in diezelfde lijn als haar andere werk, het zijn voornamelijk vrouwenfiguren, ze kijken u aan, ze confronteren u of hun blik is verinnerlijkt, hun ogen zijn geloken. Het zijn geen portretten, het zijn mensen, ze zijn anoniem en universeel.

Enkele werken sluiten door hun vormgeving mooi aan bij de beelden van Guy. De figuren hebben geen gezicht, enkel de suggestie ervan. Ze zijn schematisch weergegeven maar herkenbaar als levend wezen en ze zijn met zijn tweeën. Troost door lichamelijk contact wordt hier treffend geïllustreerd. Troost is trouwens niet alleen menselijk, ook dieren kennen dat.

Veerle samùen met Jan zijn ook de initiatiefnemers van deze tentoonstelling. Met hun initiatieven willen ze niet zozeer enkel mooi werk tonen, maar beogen ze vooral interactie met het publiek. Vandaar dat ze altijd aanwezig zijn en dat deze tentoonstelling ook elke dag open is, dat er een breed publiek langs komt en dat er veel communicatie is. Dit is dus echt wel een expositie die mensen troost kan bieden, ieder van ons heeft dat nodig

In this paragraph you can write a description of your business, your personal interests, your professional skills - or really whatever you prefer to use this text block for actually. And here comes a repetition: In this paragraph you can write a description of your business, your personal interests, etc.

ARTIKEL IN THE ARTCOUCH 22/01/2023

Posted By Frederic De Meyer

In de omvangrijke bibliotheek van Veerle Verbeke en haar partner, fotograaf Jan De Proost, prijken de grote teksten uit de westerse filosofie, van Aristoteles tot Kant; de intieme gedachten van Kafka; de verzamelde werken van C.G. Jung. Het lezen geeft vorm aan haar eigen gedachten, aan de beelden die in haar hoofd tollen, hoewel ze haar vreemd genoeg niet beïnvloeden, meent ze, of zo ze dit doen, toch niet rechtstreeks: ze dienen als geschreven bevestiging voor de gedachten die haar als mentale beelden van binnenuit worden gepresenteerd, en die ze de vrije loop laat in haar schilderijen en pentekeningen. Een vrije doorstroom tussen het zijn, de projectie en de reflectie ervan, aan het papier of het doek toevertrouwd.

Het is een proces. Een natuurlijke evolutie. Enkele jaren terug startte ze na een moeilijke periode met lessen aan de academie. Instinctmatig maakte ze portretten van denkers en kunstenaars (die ook denkers zijn) die iets voor haar betekenden, een al dan niet gevoelige snaar wisten te beroeren. Topor, Man Ray, Walter Benjamin. Meer en meer vrouwelijke filosofen ook, die, gelukkig maar laattijdig, meer en meer belangstelling genieten. Hannah Arendt, Simone Weil, de Beauvoir. De portretten gelden als schuchtere statement, in die periode, een losrukken uit de circle of concern -de zaken en gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt maar die op je wegen-, door het veruitwendigen van een intieme gedachten. Tegelijk een affirmatie van de eigenheid, van het Jungiaanse ‘zelf’, die ze benadrukt in een reeks zelfportretten. Een dubbele statement: in de expo in Campo Santo staan vier van haar zelfportretten op het altaar.

Het is geen ijdelheid, lijkt me, geen rebellie tegen weerbarstige omstandigheden, ook de innerlijke. Eerder een strijdvaardige acceptatie ervan. Een samenvatten van een levensloop die niet rechtlijnig is verlopen, maar een ondoorgrondelijke logica volgt. Richtingloos, maar niet doelloos.

Je ziet het in de evolutie, van reeks naar reeks, in de kapel niet chronologisch, maar gevoelsmatig geordend. Geen schikking of pikorde, een voorlopig totaalbeeld van een leven dat geleden heeft maar via talrijke omwegen naar een nog wazige kern leidt. Figuren verdwijnen, muteren langzamerhand tot fluïde vormen -“omhulsels van mijn muze”, noemt ze ze mooi.

Een reeks startte ze met twee hangende vormen, lusteloos en tam, weerzinwekkend wezenloos. Als reactie hierop ging ze deze vormen verder exploreren, hier en daar lijken ze zichzelf vanuit verschillende invalshoeken te analyseren, ietwat verrast om wat ze er vinden. De reeks mondt uit op twee grote werken waar de vormen transparant zijn en een herkenbare vorm hebben ingenomen. Een metafoor voor het traject van introspectie die ze met deze reeks heeft afgelegd? Ik kan de verleiding niet weerstaan het zo te interpreteren. Maar ik kan me vergissen. De kijker ziet uiteindelijk enkel wat hij zelf wilt zien…

Lees het artikel in THE ARTCOUCH

https://www.theartcouch.be/nieuws/veerle-verbeke/

INTERVIEW WITH VEERLE VERBEKE IN VENICE JUNE 15, 2022

Luca Curci talks with Veerle Verbeke during the 15th Edition of VENICE INTERNATIONAL ART FAIR 2022, at Palazzo Bembo.

“My inspiration comes from my childhood, the animation film: the Japanese anime in a colorful palette with large melancholic eyes and a philosophical wallpaper. The human and his emotional landscape fascinates me immensely. I can stare, observe and fantasize for hours. The face is an emotional landscape. The journey up to that point. The unique story of the person.”

Luca Curci – What are you currently working on?

Veerle Verbeke – Currently I’m working on a biomorphic series. This project started after my series of self-portraits that are now in the ITSLIQUID Exhibition in Venice. The biomorphic series is based on the form of my face, an upside-down egg. The egg is the beginning of everything, the base of life. Then I thought of what I could do with the form of an egg. And so I came to my ‘little monsters’, my liquid emotions. They are now leading their own life on canvas and as soft sculptures, so people can touch ‘emotions’. You can literally touch and feel ’emotion’.

LC – How did you get to your current artistic practice?

VV – I started in 2016. I followed art school for a few years after I stopped my profession as an independent vintage shopkeeper. The lessons in art school went way too slowly for me. So I began to watch youtube to learn, read a lot of art/philosophy/history/poetry books and saw lots of art in lots of musea in Europe. I guess you could call me a very curious self-taught human at the school of everyday life. During that period Covid19, I painted every day so my evolution as an artist started to take an explosive start.

LC – Which is the role the artist plays in society? And contemporary art?
VV – The role of ‘real’ and ‘pure’ artists is to be themselves and stay connected with their inner energy, their inner human, the core of everything, the core of life. So they can be the mirror for society. They are needed in the cycle of life to bring change and progress. Especially contemporary art. The beating heart of the life that is now, at this moment.

LC – Do visitors’ suggestions enrich yourself and your art?
VV – The period we had to stay indoors for the Coronavirus was very clear, we need other people. We need communication, we need to learn from each other. Otherwise, we get stuck in our own thinking, and like in stagnant water, you get sick from drinking that water. So yes, people enrich me, they inspire me, they gave me fuel, and they are my energy. During every exhibition I talk about emotions to people, I tell my story so they can connect. They can feel my story and so they can feel their story, so we are in connection at that moment. Connection is the enrichment we all need in this world right now.

LC – Do you use art to express something in particular? Is it your medium of expression?
VV – To me my art is both. It is a medium I use to get my message out. But it is also the expression of my inner soul.

LC – What is the message linked to the artwork you have shown in this event? How is it connected to the theme of the entire exhibition?

VV – I made a series of self-portraits on the pages of my favourite book ‘the Magic Mountain’ of Thomas Mann. I painted my face with a story underneath. My body contains a lot of stories. All different kinds of little stories made me who I am today. And all the stories we had in our lives we can see in the face, in the eyes, the skin. Traces of all our stories. Our face is the whole story, the story of everything. Every day that face changes, new stories are added everyday.

LC – What do you think about the concept of this exhibition? How did it inspire you?
VV – I reacted on the open call because the theme resonates with my work. I was already inspired. It is like a puzzle that fits.

LC – What is your idea about ITSLIQUID GROUP?

VV – I don’t really have an idea about the group yet because it’s all new to me. I’m just beginning to read the story about ITSLIQUID. It sounds great. I love the word Liquid. Liquid has all forms, like water it takes the form of the container where it is put.

LC – What do you think about the organization of our event?
VV – I think the organisation sounds good. I wasn’t there in Venice so I can only judge from behind my desk, behind my computer screen. It looks ok. The shipping went well. When I had questions I always got a quick response in my mail. My work looks good on the wall, I asked someone to take pictures so I could see where my work was placed.

Read this article on ITSLIQUID 2022

https://www.itsliquid.com/search/Veerle+verbeke